‘’Bir kiÅŸiden veya üçüncü bir ÅŸahıstan bilgi almak, o kiÅŸinin veya üçüncü bir ÅŸahsın itiraf etmesini saÄŸlamak, o kiÅŸiyi veya üçüncü bir ÅŸahsı iÅŸlediÄŸi veya iÅŸlediÄŸinden ÅŸÃ¼phelenilen herhangi bir eylemden dolayı cezalandırmak, her tür ayrımcılıktan kaynaklanan herhangi bir nedenle söz konusu kiÅŸiyi   veya üçüncü bir ÅŸahsı korkutmak veya zorlamak amacıyla , kamu görevlisi veya resmi görevli olarak hareket eden herhangi bir ÅŸahsın rızası, emri veya göz yummasıyla, söz konusu kiÅŸiye acı vermek veya canını yakmak kastıyla yapılan zihinsel ve/veya fiziksel herhangi bir hareket iÅŸkencedir. Yasal müeyyidelerin doÄŸal veya arızi sonucu olarak çekilen acı, iÅŸkence kapsamına dahil deÄŸildir.’’

 

İSTANBUL PROTOKOLÜ

Sayfa 10.

 

 

 

Bilgi almak

Ä°tiraf etmesini saÄŸlamak

Kamu görevlisi veya resmi görevli

Rıza, emir ya da yapılana göz yumma

Fiziksel veya zihinsel

Acı vermek

Canını yakmak

 

 

Hem bir eleÅŸtiri, hem de bir katkı:  

 

Nerede bunun ruhsal boyutu. Biz makine deÄŸiliz ki.

Zihinsel boyut, bana somut olarak düşünmeyi ve aklı getiriyor. Ama bizi makinadan ayıran en önemli unsur, duygularımız deÄŸil mi?

Fiziksel acı tamam, zihinsel engelleme tamam ama içi korkularımız;   ideallerimiz, sevgi duygumuz; insana inancımız. Bunların da sarsılma riskiyok mudur?

Acilen bu paragrafa ruhsal ve manevi; Ä°NSANÄ° YANLARIMIZIN DA eklenmesini teklif ediyorum.

 

 

 

                                                                                                       18.03.2009