Bu defa Ankara’dan iÅŸliyor kalemim. Aslında bu hafta sirkten bahsetmek istiyorum sizlere. O rengârenk büyülü dünyadan. Uçan trapezcilerden. Hayat dolu palyaçolardan ve aslanların güçlü terbiyecisinden. ÇocukluÄŸuma nasıl geri döndüğümden.

   Ama Ankara’ya gelip mutsuz, gülmeyen ve yalnız insanları görünce topluma taşıma koÅŸullarında, içim sızladı.

 Ankara’yı çok seviyorum ben. Düzenlidir, temizdir, trafiÄŸi derli topludur ve insanları saygılıdır. Büyük kentlere özgü karmaÅŸa yoktur. Ama seçim kargaÅŸası burayı da batırmış. O bağıran adamlar, liderler belli ki burada da halkın arasına girmemiÅŸler; metroya otobüse binmemiÅŸler. Neredesiniz sizler koltuklarınızdan otobüslerinizden ne zaman ineceksiniz; çevrenizi inceleyeceksiniz. Çevrenizdeki bir avuç; her ÅŸeyi pembe gösteren dalkavukluktan ne zaman kurtulacaksınız?

    Bugün görmeyen yarın görür mü?

     Neyse ben yine de Ankara’nın tadını çıkarayım. Ama itiraf edeyim ki özledim Antalya’mı.

     Yarın yine otobüs ver elini Antalya.

     Haftaya söz sirkten size notlar. YaÅŸamda kalın, akıllı oy kullanın, sevgiyi yaÅŸayın.

    

                                                                                  11 NÄ°SAN 1999 PAZAR