Ä°NSAN HAKLARI MI?

Merhabalar Antalya, uzunca bir aradan sonra merhabalar.

   Merhabalar YAÅžAM’dan okurları, uzun süreden beri bir otel odasından bazen bir kriz merkezinden, bazen bir daÄŸ başından elinize ulaÅŸan yazılar bitti.Åžimdilik. Artık Antalya’ya döndüm. Ve dönüşümde her zaman olduÄŸu gibi doÄŸru bildiÄŸimi yaptığım için mutlu döndüm. Ä°nandığımı yaptığım için: Gitmek istiyordum biliyorsunuz, gitmek ve elimden geleni yapmak, yaptığıma ise inanıyorum. Bolu, Bolu, Bolu: Anılar hazinemin en deÄŸerli köşelerinden birine saklarken seni, umarım senden kazandığım tecrübeler, görüşler ve insanlar ömür boyu kazancı haneme yazılı kalır.

   Biliyorsunuz ki gündemden ne kopmamaya çalıştım oralarda bile ve zaman zaman yazlılarımda da deÄŸindiÄŸim ancak bu kadar önemli olaylar olurken: Avrupa iliÅŸkileri, Amerika ile yeni geliÅŸmeler, ekonomik tedbirler( ki ben tedbirlerin çok hızlı ve radikal olduÄŸunu düşünüyorum, umarım gerilen gemler kopmaz.) Apo’nun asılması, bu konuda herkesin hala topu birbirine atar gibi davranması derken önemli gündem maddeleri ile bitirip bin yılı, Åžeker Bayramını da yaÅŸayıverdik. Tüm bu önemli maddeler içinde ise beni inciten, tedirgin eden ve derin düşüncelere salan baÅŸka bir geliÅŸme oldu. Bazı gazetelerde önemle yer aldı, belki köşelerde de iÅŸlendi ben kaçırdım ama geç de olsa deÄŸinmeden duramayacağım: Yeni binyıldan günler almışken, her zamankinden çok insan haklarını konuÅŸurken ve de bunu bir adamın asılıp asılmamasına endekslemiÅŸken, bence bu konuyu düşünmeliyiz: Türkiye’de hala insanlar ve kadınlar mesleklerine göre sınıflandırılabiliyor.

   Hala biz birtakım olguları erkeklerin doÄŸal hakkı kabul edebiliyoruz ve ekmeÄŸimizi kazandıran meslekler tüm yaÅŸamımızı etkileyebiliyor. Ben bir doktorum ve mesleÄŸim ile, emek vererek kazandığım diplomam ile, onun bana kazandırdığı statü ile gurur duyuyorum ve de ha ettiÄŸime inanıyorum. Çünkü benimle aynı koÅŸullarda hayata baÅŸlayan, hatta belki daha iyi koÅŸulları olan insanlar gezerken ya da eÄŸlenirken ben emek verdim, tabi ki bir farkım olacak. Ama yine de meslekler bir noktadan sonra hayatımızın bir bölümüdür ve getirdikleri statüler diploma statüsüdür. Önemli olan ise insan olarak ne yapabildiÄŸimizdir, çıplak biz olarak ne elde edebiliriz? Önce insan olarak, biz olarak kazanabilmeliyiz bazı ÅŸeyleri; ve eÄŸitim diplomaların yanı sıra, baÅŸka ÅŸeylerde kazandırmış olabilmeli bizlere, esas amacı budur eÄŸitimin, yoksa bir tutam yiyecek kazanır insan. Ä°ÅŸte bunu kabul edemiyorum ve gördüğüm zaman satır aralarında; tedirgin oluyorum. Tıpkı dansözlük yapan kadında olduÄŸum gibi. Çünkü benim cinsiyet, yaÅŸ, statü ayırt etmediÄŸim dostlarım arasında, devlet baÅŸkanları, bakanlar, doktorlar, avukatlar kadar ÅŸarkıcılar ve dansözler de var. Ayrıca hayatın farklı boyutlarından insanları Nöbetçi Adli Tabiplik günlerimde tanıdım. Onların da dünyaları, öyküleri, umutları var. Onarlın da acıları, sevinçleri, çocukları var ve de aÅŸkları. Sadece ekmek paralarını farklı kazanıyorlar ki çalıp çırpanlara tercih edilebilir. Çünkü bir zarar varsa kendilerine veriyorlar.

   Evet, Ä°STEMÄ°YORUM artık ülkemde insan ayrımı ve bunu; eÅŸitliÄŸin her boyuta yayılmasını istiyorum. Çünkü yarın herhangi birimiz de farklılığımızdan dolayı yargılanabiliriz. Çifte standart olmadan, hepimiz için eÅŸitlik ve özgürlük istiyorum, herkes için insan hakları ve de çok emeÄŸe çok karşılık. Ä°nsan hakları herkese, çalışarak elde edilen haklar ise hak edene.

 Siz ne dersiniz?

Emeğinizin karşılığı hep sizin olsun, sevgiyle kalın.

 

                                                                                                         EKPRES

                                                                                                     12 OCAK 2000 ÇARÅžAMBA