Sabahın  06.30 suları  mor bir bisiklet;   boÅŸ  yaÄŸmur sonrası sokaklar; ve girdiÄŸi okulun bahçesinde  uykulu gözler ile çocuklar. Sabah serin ve çocuk sesleri dışında  sessiz…KuÅŸlar gibi çocuklar;  ömür  denen yolculuÄŸun  başında…… Hani ucundan kenarından biraz korunabilse  çocukluk…. Acaba dünyayı çocuklar yönetse nasıl olur? Ä°ki topuna bir   ÅŸekerine barış yaparlar mı? VahÅŸet içimize sonradan mı yerleÅŸiyor ya da sonsuz sahip  olma  duygusu….Yoksa doÄŸuÅŸtan genetiÄŸimize mi iÅŸlenmiÅŸ ; yüz yıllardır edinilen sonsuz alışkanlıklar genetiÄŸe mi dönüşmüş?

Aslında  dönüp bakacak olursak  ‘Lord Of The Flies, Sineklerin Tanrısı’ kitabında William GOLDÄ°NG kafamızı karıştıracak ÅŸekilde  iÅŸlemiÅŸ bu konuyu. O kitabın en can alıcı kısmı ise gözlüklerin kırıldığı andır. Günümüzde de kırılmaya çalışılan gözlükler ve kalemler gibi.

Ne diyorduk? Sonsuz sahip olma duygusu………

Neye ya da kime ne kadar sahip olabiliriz ki? Sadece kendimiz dışında. Kaldı ki kendimize bile  sahipliÄŸimiz  tartışmalı deÄŸil mi? Bedenimizin ne geliÅŸine karar verdik; ne  ÅŸekline ya da gözlerimizin rengine…. Ve ne de gideceÄŸi zamanı biliriz…..

O zaman aslında hiçbir  nesneye ya da insana sahip deÄŸiliz;   sadece yan yana durmayı ya da yolculuk etmeyi  deniyoruz…..

Gelip  geçici elimize  verilen ÅŸu dünyadn geldik geçiyoruz…. Ne sahibiz  ne de sahibimiz var. En azından mor  bisikletli  kadın kendisi  için öyle düşünüyor…..

Peki ya siz?

En iyisi siz  bu soruyu mor  bisiklete bakarken düşünün;   soru yorum ve cevaplarınıza  açık……

Not: Sevgili  ESEN  siteye   kitap  isimleri koy  diyorsun ya bak bir tane  yazıldı bile…ama bu kadın geziyor, yazıyor, çiçek bakıyor;  aşık oluyor olunuyor; gülüyor , aÄŸlıyor, aşık olanlar ile uÄŸraşıyor  ve de ESEN seni çok seviyor.

Söz KÃœTÃœPHANEMDEN   dosyası iÅŸe yarar hale gelecek…….