Bazen unutuyoruz kendimizi ve eksikliklerimizi
hayatın içinde yaşarken.
Aslında dönüp bir bakmak lazım kendimize ve evrene……
Doğa ve Tanrım yaratırken bizleri
hiç birimizi mükemmel işlememiştir.
Hatta tarihte ve edebiyatta, mitolojide bile bu eksikliklerimiz vurgulanmıştır.
Ä°skender’ in o kendine kibir sayılabilecek tehlikeli güveni;
Dünyalar güzeli Afrodit’in bile güzellik yarışmasında birinci gelmek için verdiÄŸi rüşvet;
ya da Achiellius’ un öfkesine yenilip de Hektor’ u arabasının arkasında sürüklemesi….
Ama bunun yanında bir de kalp ve akıl vermiştir doğa ana bizlere
engellerimizi aşıp da en iyiye ulaşabilmek için.
Bir de önderler ; gönlü zenginler Mevlana gibi ki
O en iyi bilirdi insanın eksiklerini.
Bu nedenle demiÅŸtir ‘Ne olursan ol gel’ diye;
günahınla, hatanla sevabınla gel….
İşte burada insanlar tanıdım ben;
dostlar edindim hayatın sunduğu engele inat inançla hırsla
Kavgaya devam eden…….
Çok şey kattılar bana; ruhumu sorgulattılar;
gündelik ufak dertlerimden utandırdılar;
bedenimi önemsediÄŸim yerde ruhumu nasıl satabileceÄŸimi anlattılar…….
ve öğrettiler askında bu dünyadan
gelip geçen olduğunu
ÅŸu bedenimin...
Uzun sayılabilecek bir süre önce idi;
Seval baş başa yemek yerken açtı önce konuyu.
Basketbol takımına doktorluk yapmam için.
Sonra görüşemedik bir süre Seval ile.
Sonra geçen sene aradı beni ve ilk defa karşılaştım takımım ile.
TAKIMIM ÇOCUKLARIM ONLAR BENÄ°M; YAÅžLARI NE OLURSA OLSUN….
Sonra hepsini yakından tanıdım tek tek bazen kızdım, bazen masaj yaptım aÄŸrıyan ellerine, kollarına……
ASIL ENGEL BEYÄ°NDE VE YÃœREKTE
AlaÅŸehir’ in biraz ilerisinde küçük bir otobüs içinde yazıyorum bu yazıyı. Ben bu iÅŸle uÄŸraşırken yol arkadaÅŸlarım dışarıda bir saçın ve de bir tencerenin içinde etleri piÅŸirip soÄŸanları kesmekle meÅŸguller. Yol arkadaÅŸlarım evet; Cuma günü apar topar Antalya ValiliÄŸinden çıkan izin ile doktoru olduÄŸum basket takımı, kulüp baÅŸkanları ve teknik direktörleri yol arkadaÅŸlarım.
Basket takımımız bugün 70 küsur gibi bir fark attı Manisa takımına. Şimdi benim takımım kim?
Benim takımım daha doÄŸrusu Seval ‘in doktorluk yapmamı istediÄŸi takım, Nuray, Damla, Ali, Deniz, Ahmet, Turan, Kanarya, Elinde sürekli telefonla konuÅŸarak dolaşıp duran kiÅŸi ve kaptan Hakan’ dan oluÅŸuyor. Takımın Çalıştırıcısı Niyazi Hoca ve otobüs kaptanımız Salih ile Tez Tour Ä°nsan Kaynaklarından Necla da ekibin diÄŸer güzel isimleri idi.
Cuma günü benim onayımı aldıktan sonra saat 12 gibi Antalya’ dan Manisa’ ya doÄŸru yola çıktık ve güle oynaya baÅŸladı iki günlük macera. Denizli geçildikten sonra güzel bir su kenarında açıldı tencereler, piÅŸti etler ve ekmek arası sandviçler.
Derken saat 22. 30 da Manisa.
Özel idare binası ve biraz muhabbetten sonra uyku.
Sabahın sekizinde bu kadın uyanır yine ve çıkar yürüyüşüne Manisa caddelerinde. ‘Bir de dolmuÅŸla tanıyalım Manisa’yı ‘der atlar bir dolmuÅŸa.
Atladım atladım ama hala Beyaz Fil semtine gitmediÄŸime piÅŸmanım. Biraz dolmuÅŸ, biraz yürüyüş derken tanıdık sayılır Manisa’ yı ama müze ve ören yerleri eksik kaldı. Umarım baÅŸka sefere.
Vakit yaklaşıyor, sözleşilen kahvaltı saati için dönmek gerek. Herkes uyanmış sayılır. Yavaştan yerleşildi arabaya ve yürüdüğüm yollara düşüldü. İşte bir simit sarayı; kahvaltı tepsileri hazırlattım çocuklarıma çaylar ise sarayın hediyesi.
Giderek maç saati yaklaşıyor; yaklaşık 2 saat önce bitti yemek faslı. Bir kısmı otobüs ile bir kısmı yürüyerek gidiyor salona. Ben, Seval ve Necla ise sohbet ederek başladık yürümeye. Tabi ki arada bir de kuru üzüm aldık çocuklarımıza. Aslında çok da uzakmış salon.
Geldik takım çalışıyor. Eski günleri yad ettim ben de bir iki atış yaparak. Maçı yönetecek olan Hakem Kemal Bey bir süre önce de memleketim Siverek’ te imiÅŸ. Gerekli kontroller ve denetimlerden sonra maç baÅŸladı. Bu arada bir sürü bilgi edindim engellilerin basket maçları hakkında. Evet ya; gönüllü doktor olduÄŸum takım Antalya Engelliler Spor Kulübü.
Çocuklarım daha doğrusu her iki takımın da oyuncularını görmeliydiniz sahada. İşte o zaman gerçekten de anlardınız engellerin aslında kalbimizde ve beynimizde iken aşılamaz ve tehlikeli olduğunu. İnsanın isterse her koşulda neler yapabileceğini. Kendimden utandım kendini güçlü gören ben; onları seyrederken. Nasıl bir hayata tutunmadır o; nasıl bir mücadele aşkıdır.
Ve iÅŸte dönüş yolunda baÅŸladığım bu yazıyı bitirirken ‘helal olsun size oyuncularım Nuray, Damla, Ali, Deniz, Hakan, Turan, Ahmet, Kanarya ve Elinde sürekli telefonla dolaşıp duran kiÅŸi’ diyorum.
Ve de tabiî ki Niyazi Hoca ile Seval Başkan.
Ben mi?
Çorbada azıcık tuzum varsa ne mutlu bana…
4 MAYIS 2007
KİŞİSEL BAÅžARI….
Sonra turnuva geldi, birinci lige çıkamadık ama ne güzel günlerdi…..
Ve itiraf ettim gözyaÅŸları içinde Kaptan Hakan’ a
aslında bir çok şey öğrenenin ben olduğumu onlardan;
asıl destek görenin ben olduğumu:
.jpg)
ZOR GÃœNLERÄ°MDE GÄ°RDÄ° TAKIMIM HAYATIMA
VE BEN ONLARDAN GÜÇLÜ OLMAYI;
HER SEFERÄ°NDE YENÄ°DEN
YERÄ°MDE ZIPLAYIP TOPUMU ELÄ°ME ALIP
POTAYA YENÄ°DEN ARABAMI SÃœRMEYÄ°….
HAYATLA VE KENDİMLE DALGA GEÇEBİLMEYİ
VE ANLADIM KÄ°
BİR ÇOĞUMUZ
KALBÄ°MÄ°ZE VE BEYNÄ°MÄ°ZE
ENGELLER KOYMUÅžKEN;
ONLAR ÇOKTAN KIRMIÅžLAR ZÄ°NCÄ°RLERÄ°NÄ°……..
VE BU ZÄ°NCÄ°RLERÄ°N KIRILMIÅž OLDUÄžUNU
GÖSTEREN GÖRÜNTÜLER OLACAK DEVAM SAYFALARINDA...
ARMAÄžANDIR DEVAMI GELECEK OLAN
RUSYA NOTLARI DA ONLARA....
BAKINIZ: KANARYAM Ä°LE